«Στ’ αγαπημένο μου χωριό

πάντα χαρές και γέλια,

στ’ αλώνια τραγουδιών φωνές,

ξεφάντωμα στ’ αμπέλια»

Γ. Δροσίνης

Η Επαρχία Βοΐου καλύπτει το νοτιοδυτικό τμήμα του Νομού και πήρε το όνομα της από το ομώνυμο βουνό, που εκτείνεται κατά μήκος των συνόρων της με τον Νόμο Καστοριάς. Στις ανατολικές υπώρειες αυτού του βουνού ήταν κτισμένη η αρχαία πόλη Βοιός, που οι κάτοικοι της, καθώς και όλοι όσοι κατοικούσαν την γύρω περιοχή, ήταν καθαρόαιμοι Έλληνες της Δωρικής φυλής, που διακρίνονταν για την σωματική ρώμη, την καρτερία, την τόλμη και την πολεμική τους τέχνη. Οι σκληροτράχηλοι αυτοί ορεσίβιοι δέσποζαν με την παρουσία τους σ’ένα μεγάλο τμήμα του ελλαδικού χώρου. Σ’ αυτούς έχουν τις ρίζες τους οι περισσότεροι απ’ τους σημερινούς κατοίκους της Επαρχίας κι απ’ αυτούς πήρε το όνομα του και το βουνό Βοΐο. Μέχρι το 1926 η περιοχή της Επαρχίας νοτίως του ποταμού Αλιάκμονα ονομαζόταν Ανασελίτσα, με κέντρο διοικητικό τη Νεάπολη και οικονομικό και πνευματικό το Τσοτύλι.

Από ανασκαφές που έγιναν σε διάφορα μέρη του Βοΐου, αλλά και από αντικείμενα που ξέθαψε το υνί του γεωργού, καταμαρτυρείται η αλήθεια ότι εδώ από τα πανάρχαια χρόνια έζησαν άνθρωποι, που είχαν στις φλέβες τους αίμα Ελληνικό. Τέτοια αντικείμενα, αδιάσειστες μαρτυρίες, βρέθηκαν στις Λικνάδες και στη Λεύκη, στο Αξιόκαστρο, στο Μπουφάρι και στην Απιδέα, στο Σιανίστι και στη Βοδορίνα και ακόμη νοτιότερα στη Βουχωρίνα και στη θέση « Τσαπουρνιά » της Κορυφής. Τα ευρήματα αυτά είναι αντιπροσωπευτικά του βίου των Ελλήνων όλων των εποχών, από τη πιο παρωχημένη μέχρι και τους τελευταίους βυζαντινούς χρόνους. Αυτή η περιοχή ανήκε στην αρχαία Ελίμεια (χώρα του μυθικού Ελίμου), που περιλάμβανε, εκτός από το Βοΐο, τον νομό Γρεβενών και το μεγαλύτερο τμήμα της επαρχίας Κοζάνης.

Η ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ

Η Κορυφή απέχει 72 χιλιόμετρα από την Κοζάνη και 28 χιλιόμετρα από τα Γρεβενά.

Στο 67ο χιλιόμετρο την εθνικής οδού Κοζάνης – Ιωαννίνων υπάρχει διασταύρωση στα αριστερά, που οδηγεί προς το χωριό. Περνά μέσα από πλούσια βλάστηση, ανεβαίνει σε υψόμετρο πάνω από τα χίλια μέτρα και στο 5ο χιλιόμετρο βρίσκει το χωριό, απλωμένο στις μεσημβρινές πλάγιες του βουνού, αντικριστά στο χιονισμένο Σμόλικα και τη Βασιλίτσα και στις άλλες πευκόφυτες ή γκρίζες κορυφές της Πίνδου. Βαθιές χαράδρες και μυρόβλητα φαράγγια ξεκινούν απ’ τα ψηλά, για να απολήξουν στο ποτάμι της Πραμόριτσας, που σ’ ένα τόξο από τα νοτιοδυτικά ξεδιπλώνει τις μαιανδρώδεις πτυχές του. Το τμήμα που στεφανώνει το ποτάμι είναι απότομα επικλινές, ενώ βράχοι αυξάνουν τη γραφικότητα του τοπίου. Ανάμεσα σε αυτούς τους βράχους (μπιστιριές) προβάλουν αγέρωχοι και σκυθρωποί η Δρακομπλή ( οπλή, πάτημα του δράκου ), του Ζιώρα η μπιστιριά, η Τσουρτσούλα με την κωνική της κορυφή και πιο πέρα προς τη θέση « Γκλάρος » του Ντάλλα η μπιστιριά και το Μπιστιρούλι. Η συνολική έκταση της κτηματικής περιοχής του χωριού ανέρχεται σε 17 τ. Χλμ.

Κάντε κλικ στις φωτογραφίες για μεγέθυνση